„O psie, który jeździł koleją 2” to familijny film przygodowy będący kontynuacją historii owczarka szwajcarskiego Lampo, znanego w całym kraju jako PKPies. W najnowszej odsłonie przygód ulubionego czworonoga polskich widzów tytułowy bohater znika w tajemniczych okolicznościach, a jego bliscy wspólnie z nowym psem ruszają na poszukiwania przyjaciela.
Film łączy barwną oprawę wizualną, dynamiczną akcję, humor i wzruszającą opowieść o przywiązaniu człowieka do zwierzęcia. Produkcja podejmuje także tematy odpowiedzialności, odwagi, adopcji zwierząt oraz konsekwencji decyzji podejmowanych przez dzieci i dorosłych.

Fabuła filmu „O psie, który jeździł koleją 2”
Po udanej operacji w USA Zuzia (Liliana Zajbert) wraz ze swoimi rodzicami (Mateusz Damięcki i Monika Pikuła) wraca do Polski. Na czas jej nieobecności Lampo, czyli znany w całym kraju jako PKPies ukochany czworonóg dziewczynki, zostaje oddany pod opiekę dyrektora stacji kolejowej (Adam Woronowicz).
Uporządkowane życie mężczyzny, który zgodził się przyjąć pod swoje skrzydła owczarka szwajcarskiego, zamienia się w chaos wymieszany z bałaganem. Mimo okazjonalnych psot, Lampo wciąż uwielbia jeździć pociągami.
Pewnego dnia nie wraca jednak ze swoich wojaży o spodziewanym czasie, a ślad po nim urywa się i nie pomaga nawet nadajnik GPS przypięty do obroży. Spanikowany dyrektor postanawia przygarnąć ze schroniska psa tej samej rasy co Lampo, aby na jaw nie wyszło zniknięcie podopiecznego.
Kiedy Zuzia przyjeżdża w rodzinne strony, od razu orientuje się, że obecny na stacji zwierzak to nie jej ukochany pies, a w dodatku to suczka i ma na imię Luna. Dziewczynka odkrywa, że na stacji czeka na nią inny czworonóg - suczka Luna.
Wspólnie ze swoim przyjacielem Antkiem i nową kudłatą kompanką udają się w pełną przygód podróż, aby rozwiązać zagadkę zniknięcia Lampo. W ślad za nimi rusza oczywiście spanikowany dyrektor.
Poszukiwania Lampo i tajemnica zniknięcia psa
Porwanie psa Lampo uruchamia ciąg niefortunnych zdarzeń, które prowadzą do ryzykownych, a momentami nawet niebezpiecznych sytuacji z udziałem zarówno ludzi, jak i zwierząt.
Ostatecznie wszystko kończy się dobrze, chociaż fabuła tym razem jest znacznie bardziej dramatyczna. Tytułowy bohater znika w tajemniczych okolicznościach, a jego bliscy wspólnie z nowym psem ruszają na poszukiwania przyjaciela.
Ważną rolę w rozwoju historii odgrywają dzieci. To dzieci mają dużą sprawczość w rozwoju historii, ale całość domyka się dopiero wtedy, gdy dorośli przybiegają z pomocą.
Zuzia, Antek, Lampo i Luna
Zuzia
Główną bohaterką filmu jest Zuzia, ukochana opiekunka Lampo. Po powrocie z USA dziewczynka szybko zauważa, że pies znajdujący się na stacji nie jest jej wiernym przyjacielem.
Jednym z plusów „O psie, który jeździł koleją 2” jest to, że młodzi widzowie nie będą mieli problemu z identyfikacją z dziecięcymi postaciami - nie tylko z główną bohaterką, ale na przykład i z najmłodszą dziewczynką.
Główna bohaterka tuż po ciężkiej operacji wyrusza bez opieki dorosłych na niebezpieczne poszukiwania. To zachowanie, choć przedstawione w lekkiej, przygodowej konwencji, jest co najmniej dyskusyjne.
Antek
W poszukiwaniach Lampo Zuzi pomaga jej przyjaciel Antek. Razem z dziewczynką i Luną wyrusza w pełną przygód podróż, której celem jest rozwiązanie zagadki zniknięcia psa.
Lampo
Lampo, znany jako PKPies, jest owczarkiem szwajcarskim i ukochanym czworonogiem Zuzi. Mimo okazjonalnych psot wciąż uwielbia jeździć pociągami.
Luna
Luna jest suczką tej samej rasy co Lampo. Dyrektor stacji przygarnia ją ze schroniska, aby ukryć zniknięcie podopiecznego. Zuzia szybko rozpoznaje, że obecny na stacji zwierzak nie jest jej ukochanym psem.
Motyw miłości i przywiązania do psa - a w tym przypadku nawet dwóch psów - wzmacnia familijny charakter tej produkcji i podkreśla, jak ważna jest odpowiedzialność za życie i dobrostan innych, w tym także zwierząt.

Dyrektor stacji i konsekwencje jego decyzji
Dyrektor stacji kolejowej zgadza się zaopiekować Lampo podczas nieobecności Zuzi. Jego uporządkowane życie szybko zamienia się jednak w chaos wymieszany z bałaganem.
Kiedy Lampo nie wraca z jednej ze swoich podróży, spanikowany dyrektor próbuje ukryć zniknięcie psa. Z tchórzostwa próbuje podmienić psa, przygarniając ze schroniska zwierzę tej samej rasy.
Wątek dyrektora pokazuje, że nie wszyscy bohaterowie są jednoznacznie źli albo dobrzy, co tworzy cały wachlarz ciekawych charakterów. Film wyraźnie ukazuje, że dobro i miłość wygrywają z pieniądzem i niektórymi zepsutymi dorosłymi, którzy na szczęście nie są jednowymiarowi.
Jednocześnie warto zaznaczyć, że twórcy mogli położyć większy nacisk na aspekt moralny opowieści. Niektóre zachowania bohaterów - choć przedstawione w lekkiej, przygodowej konwencji - są co najmniej dyskusyjne.
Dworzec kolejowy jako ważne miejsce akcji
Warto też wspomnieć, że tłem wydarzeń, a właściwie osobnym bohaterem, jest dworzec kolejowy. Miejsce magnetyczne, tworzące kochającą i wspierającą się społeczność.
Dworzec nie jest wyłącznie tłem dla wydarzeń. To przestrzeń, w której spotykają się bohaterowie, rozwijają się relacje i rozpoczyna się pełna niebezpieczeństw wyprawa w poszukiwaniu Lampo.
Niektóre sceny mogą zachęcić najmłodszych do zainteresowania się koleją; w szczególności te, kiedy Dyrektor śledzi Lampo przez GPS i opowiada o logistyce działania kolei.

Tematy i wartości przedstawione w filmie
Odpowiedzialność za zwierzęta
Film podkreśla, jak ważna jest odpowiedzialność za życie i dobrostan innych, w tym także zwierząt. Historia Lampo i Luny może stać się pretekstem do rozmów o opiece nad psami, konsekwencjach porzucenia oraz właściwym traktowaniu zwierząt.
Bohaterów czeka również ważna lekcja na temat adopcji zwierzaków. Wątek Luny, suczki przygarniętej ze schroniska, wzmacnia edukacyjny i familijny charakter produkcji.
Odwaga i konsekwencje decyzji
Produkcja może stanowić pretekst do rozmów o odpowiedzialności, odwadze i konsekwencjach podejmowanych decyzji.
Porwanie psa Lampo uruchamia ciąg niefortunnych zdarzeń, które prowadzą do ryzykownych, a momentami nawet niebezpiecznych sytuacji z udziałem zarówno ludzi, jak i zwierząt.
Relacje rodzinne
Jednym z plusów „O psie, który jeździł koleją 2” jest to, że młodzi widzowie nie będą mieli problemu z identyfikacją z dziecięcymi postaciami - nie tylko z główną bohaterką, ale na przykład i z najmłodszą dziewczynką.
Chociaż samotna i smutna, to rozwiązanie jej wątku daje nadzieję na zmianę i zdrową relację z mamą.
Motyw miłości i przywiązania do psa - a w tym przypadku nawet dwóch psów - wzmacnia familijny charakter tej produkcji.
Oprawa wizualna i tempo filmu
„O psie, który jeździł koleją 2” nie odbiega jakościowo - ani pod względem estetyki, ani treści - od swojej pierwszej części.
Barwna oprawa wizualna i dynamiczna akcja sprawią, że oglądający z pewnością nie będą się nudzić podczas seansu.
Film nie jest długi, a tym samym jest dostosowany do możliwości percepcyjnych młodych odbiorców. Szybkie tempo wydarzeń sprzyja utrzymaniu uwagi dzieci, natomiast familijna tematyka pozwala wspólnie oglądać produkcję także starszym widzom.
Chociaż film nie wyróżnia się ani fabularnie, ani realizacyjnie, należy docenić, że podejmuje w lekki sposób trudne tematy w ramach gatunku, który w polskim kinie wciąż jest słabo reprezentowany.
Nieoczywiste zachowania bohaterów
Twórcy przedstawiają historię w lekkiej, przygodowej konwencji, jednak część decyzji bohaterów może skłonić do dyskusji.
- Dyrektor z tchórzostwa próbuje podmienić psa.
- Główna bohaterka tuż po ciężkiej operacji wyrusza bez opieki dorosłych na niebezpieczne poszukiwania.
- Pracownik dopuszcza się porwania pupila, by przypodobać się przełożonej.
Jednocześnie generalnie nie wszyscy bohaterowie są jednoznacznie źli albo dobrzy, co tworzy cały wachlarz ciekawych charakterów.
Film wyraźnie ukazuje, że dobro i miłość wygrywają z pieniądzem i niektórymi zepsutymi dorosłymi, którzy na szczęście nie są jednowymiarowi.
Twórcy filmu i obsada
Na krześle reżyserskim zasiadła po raz kolejny Magdalena Nieć („Detektyw Bruno”, „O psie, który jeździł koleją”), która była autorką pierwszej części.
Twórczyni - wspólnie z Katarzyną Stachowicz-Gacek - ma na swoim koncie scenariusze do produkcji „Czarny młyn” i „Za niebieskimi drzwiami”. Teraz, we współpracy z Mojcą Tirš i Katarzyną Stachowicz-Gacek, napisała tekst do drugiej części przygód Lampo.
| Element | Informacja |
|---|---|
| Gatunek | familijny, przygodowy |
| Reżyseria | Magdalena Nieć |
| Scenariusz | Magdalena Nieć, Katarzyna Stachowicz-Gacek, Mojca Tirš |
| Główna bohaterka | Zuzia - Liliana Zajbert |
| Lampo | owczarek szwajcarski, PKPies |
| Luna | suczka tej samej rasy co Lampo |
| Dyrektor stacji | Adam Woronowicz |
| Rodzice Zuzi | Mateusz Damięcki i Monika Pikuła |
| Przyjaciel Zuzi | Antek - Maksymilian Zieliński |
W rolach głównych znani z poprzedniego filmu: Mateusz Damięcki, Monika Pikuła, Adam Woronowicz oraz Liliana Zajbert jako Zuzia i Maksymilian Zieliński jako Antek.
Dodatkowo w „O psie, który jeździł koleją 2” pojawią się nowe nazwiska, a wśród nich: gwiazda seriali „Belfer” i „Rojst” - Michalina Łabacz, Krzysztof Dracz („Znachor”) i Lech Dyblik („Chłopi”).
Psy-celebryci na planie
Na planie filmu „O psie, który jeździł koleją 2” nikt nie miał wątpliwości, że psy grające Lunę i Lampo były największymi gwiazdami. Choć niekoniecznie grzecznymi.
Praca z czworonożnymi aktorami to wyzwanie - zwłaszcza gdy na komendę „AKCJA!” postanawiają przestać grać. Bo po co biegać, skoro można się położyć i domagać smakołyka?
Praca z czworonogami na planie wymaga dużej cierpliwości. Jeden z tych piesków, który grał Lampo, jak tylko słyszał słowo „AKCJA”, przestawał grać.
Wymyśliliśmy taki sposób, że uruchamialiśmy po cichu kamerę, a słowo „AKCJA” nie padało i Byron rzeczywiście zachowywał się perfekcyjnie!
W zakulisowym materiale zobaczycie, jak wyglądał dzień z życia psa-celebryty i choć nie było łatwo, efekt jest wart każdego merdnięcia ogonem!
1 lipca - Dzień Psa
Miejsca realizacji zdjęć
Zdjęcia do filmu były kręcone w Warszawie, Nowym Dworze Mazowieckim i Jadwisinie (Polska).
Popularność pierwszej części
Pierwszy film „O psie, który jeździł koleją” zaskarbił sobie serca blisko 750 000 widzów w polskich kinach.
Został również zwycięzcą plebiscytu „Diamentowe Lwiątka” zorganizowanego z okazji 20-lecia sekcji Gdynia Dzieciom odbywającego się w ramach 49. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych i tym samym otrzymał tytuł „Najlepszego polskiego filmu dla dzieci i młodzieży”.
Prawa do jego dystrybucji zakupiły 64 kraje na całym świecie, włączając w to między innymi Niemcy, Włochy, Turcję oraz Amerykę Łacińską.
Popularność pierwszej części stworzyła mocne oczekiwania wobec kontynuacji. „O psie, który jeździł koleją 2” zachowuje familijny charakter opowieści i ponownie skupia się na relacji dzieci ze zwierzętami oraz na przygodach związanych z koleją.
Dla kogo jest ten film?
Produkcja może znaleźć odbiorców wśród młodszych i starszych widzów. Młodzi widzowie mogą łatwo identyfikować się z dziecięcymi bohaterami, natomiast dorośli otrzymują okazję do rozmowy z dziećmi o odpowiedzialności za zwierzęta, adopcji, odwadze i konsekwencjach podejmowanych decyzji.
Barwna oprawa wizualna, dynamiczna akcja i niezbyt długi czas trwania sprawią, że oglądający z pewnością nie będą się nudzić podczas seansu.
Film może także zachęcić najmłodszych do zainteresowania się koleją, szczególnie dzięki scenom, w których Dyrektor śledzi Lampo przez GPS i opowiada o logistyce działania kolei.
Film oceniało 3. ekspertów ZEF.